top of page
Search

Ψυχιατρικά Φάρμακα: Μύθοι, Αλήθειες και η Πραγματικότητα της Θεραπείας

dimstrimb
Oct 9
2 min read
Damien Hirst, Resolution, 2024
Damien Hirst, Resolution, 2024


Στο άκουσμα της λέξης "ψυχοφάρμακα", πολλοί άνθρωποι αισθάνονται δισταγμό ή φόβο. Παρά τις αλματώδεις προόδους της Νευροεπιστήμης και της Φαρμακολογίας τις τελευταίες δεκαετίες, οι προκαταλήψεις γύρω από τη φαρμακευτική αγωγή στην ψυχική υγεία παραμένουν ισχυρές. Ας δούμε τους συχνότερους μύθους και ποια είναι η επιστημονική πραγματικότητα.


Μύθος 1: «Τα ψυχοφάρμακα σου αλλάζουν την προσωπικότητα.»

Τα σύγχρονα ψυχιατρικά φάρμακα δεν αλλοιώνουν τον χαρακτήρα ή την προσωπικότητα του ατόμου. Στόχος τους είναι να αποκαταστήσουν τη χημική ισορροπία των νευροδιαβιβαστών στον εγκέφαλο (όπως η σεροτονίνη και η ντοπαμίνη), ώστε ο άνθρωπος να ανακτήσει τη λειτουργικότητα, τη διαύγεια και το συναισθηματικό εύρος που είχε χάσει λόγω της νόσου.


Μύθος 2: «Αν ξεκινήσω φάρμακα, θα εθιστώ και δεν θα μπορώ να τα σταματήσω ποτέ.»

Οι περισσότερες κατηγορίες ψυχιατρικών φαρμάκων (όπως τα αντικαταθλιπτικά και τα σταθεροποιητικά διάθεσης) δεν προκαλούν εθισμό. Η σταδιακή μείωση ή διακοπή τους γίνεται με ασφάλεια υπό την καθοδήγηση του ψυχιάτρου. Ο κίνδυνος εξάρτησης αφορά κυρίως την αλόγιστη ή μακροχρόνια χρήση ορισμένων ηρεμιστικών/αγχολυτικών, γι' αυτό και η χορήγησή τους διέπεται από αυστηρά ιατρικά πρωτόκολλα.


Μύθος 3: «Τα φάρμακα είναι η εύκολη λύση – πρέπει να προσπαθήσεις μόνος σου.»

Όπως ένας διαβητικός χρειάζεται ινσουλίνη, έτσι και σε σοβαρές ψυχικές διαταραχές (όπως η μείζων κατάθλιψη, οι ψυχώσεις ή η διπολική διαταραχή), η θέληση από μόνη της δεν αρκεί. Η φαρμακοθεραπεία δεν ακυρώνει την προσωπική προσπάθεια· αντίθετα, δημιουργεί το βιολογικό υπόβαθρο ώστε το άτομο να μπορέσει να επεξεργαστεί τα προβλήματά του, συχνά σε συνδυασμό με ψυχοθεραπεία.


"Η απόφαση για την έναρξη φαρμακευτικής αγωγής δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά ένα υπεύθυνο βήμα φροντίδας του εαυτού μας. Η εξατομικευμένη προσέγγιση, η ειλικρινής σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ γιατρού και θεραπευόμενου και η τακτική παρακολούθηση εξασφαλίζουν τη μέγιστη αποτελεσματικότητα με τις λιγότερες δυνατές παρενέργειες.

"


 
 
 

Comments


©2020 by Δημήτριος Στριμπάκος

bottom of page